Handvaardigheid verleden tijd?

In mijn doos met al mijn haak- en borduurspullen zit een zakje welke ik gemaakt heb in het eerste leerjaar (zie foto). We mochten een figuur kiezen en aan de hand van wat er op het zakje werd geborduurd kon je je eigen turnzak snel herkennen. Een uniform systeem, maar met een eigen touch. Ik herinner me nog levendig de lessen handvaardigheid in mijn klas. Zo kregen we in het eerste leerjaar de beginselen van borduren, in het tweede leerjaar leerden we haken en in het derde leerjaar leerden we breien. Wat we in het vierde leerjaar deden, weet ik niet meer, ik weet alleen dat de jongens bij meester Boudewijn moesten gaan knutselen en de meisjes bij de juffrouw iets deden. Maar wat, geen idee meer. Als ik mijn zelfgemaakt turnzakje terug bekijk, dan stel ik me de vraag: kan je dit in deze tijd nog vragen in een eerste leerjaar? Ik weet het eigenlijk niet. Wat ik wel weet is dat het heel jammer is dat we dit niet meer aanbieden in de scholen. Voor de juffen van het eerste leerjaar beginnen panikeren, ik weet echt wel hoe boordevol jullie programma zit en dat je dit er niet zomaar even tussen schuift. Nu, vanuit ergotherapeutisch standpunt is het wel een dingetje. Borduren bijvoorbeeld wordt hier bewust ingezet wanneer we beide handen willen inschakelen en het is een goede oefening op de fijne motoriek. Denk maar aan de mooie pincetgreep die we moeten gebruiken en daarnaast willen we ook nog een patroontje volgen. En hop, op die manier stimuleren we ook nog de oogmotoriek (we moeten namelijk switchen tussen patroon en borduurvlak), gaan we met de ruimtelijke vaardigheden aan de slag en wordt de concentratie ook nog eens op proef gesteld. En het doorzettingsvermogen en het omgaan met foutjes en terug opnieuw moeten starten. Een hele boterham. Waarom verdient handvaardigheid mijn voorkeur over saai iets oefenen? Omdat ik een ergotherapeut ben natuurlijk. Het is ook leuk om echt een resultaat te zien natuurlijk. Ik ben nog steeds fier op mijn zakje, 45 jaar later.