Schooluitval versus PDA

Onlangs had ik een aanmelding van een gezin met een kind met een PDA-profiel. Op zich niets nieuws onder de zon, maar dit was toch net even wat anders omdat er ook een dossier lopende was bij het OCJ. En op zich is dat ook niet zo heel verrassend aangezien kinderen met een PDA-profiel tot de verbeelding spreken van sommige zorgverleners. Veelal worden ouders met de vinger gewezen over het ‘problematische opvoedingsstuk’. Het verrassende van het hele verhaal was vooral dat deze ouders alles al deden wat we zouden verwachten bij een kind met een PDA-profiel, namelijk co-regulatie, nabijheid bieden, decompressie aanbieden, rekening houden met sensorische gevoeligheden, … kortom, de veiligheid bieden en tegemoet komen aan de zorgen van een kind met een PDA-profiel. Deze ouders wisten en weten duidelijk waar ze mee bezig zijn. Ze hebben zich ingelezen, hebben reeds ervaring bij oudere broers en zussen, ook met een PDA-profiel. Dus, ze weten wat werkt en wat vooral niet werkt.

Het zette me wel even aan het denken. Van zodra er ouders zijn met een goed plan, het aanpassen van de eisen rondom het kind, het communiceren van de zorgnoden aan professionals, scholen en kennissen, dan blijkt dat verdacht. Het lijkt veeleer dat we als professional willen dat ouders onwetend bij ons komen en dat we hen dan gaan vertellen hoe ze het moeten aanpakken. Dat ze vooral niet het internet moeten opgaan om eindelijk een antwoord te vinden op iets wat bij eindelijk bij hun kind past, dat ze vooral niet het pad al gaan uitlijnen vooraleer een andere professional mee over de schouder heeft gekeken, kortom, dat ze het vooral niet beter weten. Nu zeg ik de professional, ik bedoel daar veeleer ‘een’ professional mee. Vele anderen en mezelf beschouw ik hier niet als deel van. Wel de professional die een PDA-profiel als een modegrill beschouwt (“dat is weer iets dat op social media rondgaat”), als een opvoedprobleem of hechtingsprobleem waarbij ouders en kind via opnames blijkbaar uit elkaar moeten worden gehaald, als een gemakkelijkheidsoplossing zodat dit kind niet naar school hoeft te gaan, … De redenen zijn eindeloos. De ouders die ik hier over de vloer krijg zijn stuk voor stuk bad ass ouders waar ik de grootste bewondering voor heb. Ze zijn er voor hun kinderen, ook al hebben ze alle redenen om er net niet te zijn, om af te haken, om te verhuizen naar een onbewoond eiland, allee, noem maar op. Maar ze staan er, nog steeds.